زندگی تجربه تلخ دلازاریست

راه انسانیت بسته جاده اش تا به ابد مسدود

زشت رویی کار هرروز است

خورشید مرگی است بینهایت

در دیار ما دیگر کوچیده آزادگی

فکر انسانها و انسان بودن !

راستی چند تا نا نمیشود ؟

زنکی گوشه خیابان با تنش کاسب بود

مردکی چند متر آنورتر

از سر استیصال اندکی دزدی میکرد

پسری در سرمای خیابان

با دستمالی در دست

شیشه ماشین را میسایید

دختری با نگاهی دردناک

رو به من کرد و گفت

ساعتی یا روزی با من باش

در عوض تکه نانی

بده من ببرم از برای پدرم !

در میان برفها سر خود خم کردم

راه میبردم پیش تا نبینم چیزی

راه بس دراز بود و من خسته دلی

تنها

اشک از چشمانم جاری بود

سایه ها از کنارم میگذشتند سر

در لاک خود

بی غم و درد بی تفاوت

یک صدای نرمی از پشت صدایم کرد

من به او گفتم کیستی ؟

گفت وجدانم

وجدان مردمی خنثی مردمی خاموش

بغل بگشود و  من را بوسه ای داد

از قصه پردردش گفت که

چگونه سالهای مدید است که در گور خفته

و هیچکس در پی نبش قبرش نیست

من و او با هم هق هق میکردیم

او به من گفت در همسایگی اش انسایت هم در گور است

شاعر :محمدرضا کثرانی

اتوبوس های انبوه از مسافر را دوست داشتم 

 انتظار نداشتم کسی به من در آفتاب صندلی تعارف کند
در انتظار گل سرخی بودم

تنها

برای همیشه

در همه سو

حتی

درون خورشیدها

سیاه

اگر می خندم از اجبار عکاس است