۩۞۩ شبستانه ۩۞۩

یارت شوم....

shabestaane — Mon, 14 Jul 2008 10:26:18 GMT

یارت شوم ، یارت شوم ، هر چند آزارم کنی

نازت کشم نازت کشم ، گر در جهان خوارم کنی

بر من پسندی گر منم ، دل را نسازم غرق غم

باشد شفا بخش دلم ، کز عشق بیمارم کنی

گر رانیم از کوی خود ، ور باز خوانی سوی خود

با قهر و مهرت خوشدلم ، کز عشق بیمارم کنی

گر رانیم از کوی خود ، ور بازخوانی سوی خود

با قهر و مهرت خوشدلم ، هر عشوه در کارم کنی

من طایر پربسته ام ، در کنج غم بنشسته ام

من گر قفس بشکسته ام ، تا خود گرفتارم کنی

من عاشق دلداده ام ، بهر بلا آماده ام

یار من دلداده شو ، تا با بلا یارم کنی

ما را چو کردی امتحان ، ناچار گردی مهربان

رحم آخر ای آرام جان ، بر این دل زارم کنی

گر حال دشنامم دهی ، روز دگر جانم دهی

کامم دهی کامم دهی ، الطاف بسیارم کنی

( با سپاس از شعر ارسالی دوست خوبم مرمر)

همیشه با تو

shabestaane — Mon, 07 Jul 2008 18:44:18 GMT

نازنینم ! هر زمان که آسمان آبی آبی است

و زمین را فرشی از گلبرگ ها و سبزه ها پوشانده

و پروانه ها بر گرد گلها می رقصند ،

دلم هوایت را می کند .

تو بگو برای دیدنت از کدام کوچه بیایم .

من امروز می دانم دوست داشتن سزاوار توست .

خدا را برگزیده ام برای بندگی و تو را برای زندگی .

می خواهم امشب و هر شب برای چیدن ستاره ها نزدم بیایی .

من همیشه به رسیدن بهار و شکوفایی دوباره امیدوارم .

محال است موسیقی ذهن تو تکرار خاطرات خوشایند زندگی باشد .

کاش می فهمیدی در لحظه ها ی من ایستاده ای و ریشه کرده ای .

تو تک درخت دشت رویای منی .

تحمل رنج با تو قوت می گیرد .

من تاوان تمام کج فهمی ها را هر چه که باشد به تو می پردازم .

عشق چیزی نیست جز مهربانی .

نگاه تو و انتظاری که دل هایمان برای دیدار دوباره یکدیگر می کشد .

دلم گرفته است .

اما قطره اشکم چون شبنمی که بر گلبرگها جاری می شود

پشت پرده چشمانم پنهان شده است .

در میان قاصدک ها تو را که تنها هستی در آغوش می گیرم

تا شاید در غنای سکوت پروبال بگشایم

و به سوی آسمانهای آبی پر بکشم .

پیام من به زندگی این است .

((با سپاس از مطلب زیبای خواهر خوبم مونا))

من دلم میخواهد ......

shabestaane — Mon, 30 Jun 2008 17:45:18 GMT

من دلم میخواهد ،

خانه ای داشته باشم پر دوست ،

كنج هر د یوارش دوستانم بنشینند آرام ،

گل بگو گل بشنو ،

هر كسی میخواهد

وارد خانه پر مهر و صفامان گردد ،

شرط وارد گشتن شستشوی دلهاست ،

شرط آن داشتن یك دل بی رنگ و ریاست ،

بر درش برگ گلی میكوبم ،

و به یادش با قلم سبز بهار مینویسم ،

ای دوست خانه دوستی ما اینجاست ،

تا كه سهراب نپرسد دیگر ،

خانه دوست كجاست